Nieuws

Beste Bridgevrienden,

Bent u geïnteresseerd in de historie van het bridge, dan kunt u dat lezen op pagina Bridge Story.


BRIDGE – OMA’S & BRIDGE – OPA’S

Vorige week verzeilde ik op een soort speelplek voor krasse knarren. De luitjes bleken zo fit als jonge hondjes, alert tot in de kleine uren. Wunderbar: de grootjes doen het nog. Met zichzelf en anderen. Soms wel twee, drie keer per dag.
De stellen, van hoog tot laag, zijn er op uit om te scoren. Als een vrouw wordt gedekt door een heer gaat dat gewoon op tafel. Maar: dommies die aan zichzelf zitten, mogen dan eventjes niet meer meedoen. Anderen, vast de slimmies, mogen promoveren van een tweede naar de eerste lijn.

Wat zich allemaal afspeelt: je gelooft je rode oortjes niet. Broedermoord komt noga vaak voor. Slachtoffers krijgen een kans geboden om de straf te ontduiken. Laatst liet er iemand nog een vrouw lopen. Voor een afmaakklus is er een kale hoge heer, die het “vuiltje” moet wegwerken. Deze sterke man doet wat hij kan, soms door op een blote vrouw te snijden. Een vierde vent moet de betaling zeker regelen. Ik hoorde tenminste iemand iets fluisteren over contract, een geheimzinnige Steeman en “een koffertje leegmaken”.

Het is blijkbaar een training waar de koppels zijn opgedeeld in gevechtsgroepen. Ze komen uit alle vier winstreken, en leider Jacobi van het bondgenootschap schijnt ergens in het zuiden te huizen. De onderlinge communicatie bestaat uit signaleren. Maffe Josie, een tanige tante, besprak in een soort geheimtaal de actuele strategie. Ene Louche instrueerde me onderhands, dat het gaat om slagen te winnen en om zelfs overslagen te produceren. Bij een man-tot-man gevecht schijnen lengte en een goede dekking van de zwakke hand van belang te zijn.

Een kwetsbare tegenstander kan het dan wel schudden en gaat dik down. De partner volgt met een sprong, een aantal gerichte slagen en soms een serie schoppen. Zo’n portie agressie is voor mij een ‘bridge too far’, the limit. STOP. Daar pás ik voor. Deze dommie neemt de honneurs wel waar.